Meer dan een leider: Chan Santokhi
Aan de vooravond van het afscheid merk ik dat woorden eigenlijk tekortschieten. Toch wil ik stilstaan bij wat hij voor mij persoonlijk heeft betekend — niet alleen als president of partijleider, maar als mens.
Mijn eerste ontmoeting met hem was eenvoudig, bijna alledaags. Geen groot moment, geen formele setting. Maar juist daarin lag zijn kracht. Hij nam de tijd, stelde vragen en luisterde oprecht. Niet om te oordelen, maar om te begrijpen wie ik was. Dat maakte indruk.
Wat mij het meest is bijgebleven, is dat hij nooit druk uitoefende. Hij gaf ruimte. Ruimte om na te denken, om te groeien, om zelf keuzes te maken. En tegelijkertijd gaf hij vertrouwen — vaak nog voordat je zelf volledig in jezelf geloofde.
Dankzij dat vertrouwen kreeg ik de kans om te dienen. Eerst als districtscommissaris, later als directeur. Niet omdat het vanzelfsprekend was, maar omdat hij mensen kansen gaf en geloofde in potentie.
Hij leerde mij dat leiderschap niet zit in macht, maar in houding. In luisteren, in standvastigheid, en in het vermogen om mens te blijven — juist wanneer de druk het grootst is.
Ik herinner mij hoe hij omging met kritiek. Waar anderen misschien zouden verharden, koos hij ervoor om te reflecteren en beter te willen doen. Dat is iets wat ik altijd zal meenemen.
Ook in momenten van teleurstelling bleef hij kalm en hoopvol. Hij keek verder dan het moment en herinnerde mij eraan dat dienstbaarheid aan de samenleving altijd centraal moet staan — ongeacht de omstandigheden.
Wat ik van hem heb geleerd, gaat verder dan politiek. Het zijn levenslessen over geduld, over vertrouwen, over het openstellen van je hart — ook wanneer dat niet gemakkelijk is.
Voor mij is één ding zeker: mensen sterven, maar wat zij achterlaten in anderen blijft bestaan.
En dat is precies wat hij heeft gedaan.
Zijn invloed leeft voort in de keuzes die wij maken, in de manier waarop wij dienen en in hoe wij omgaan met anderen.
Rust in vrede, Excellentie
Uw lessen en alle mooie momenten draag ik met mij mee.
— Suraksha Hirasingh
Aan de vooravond van het afscheid merk ik dat woorden eigenlijk tekortschieten. Toch wil ik stilstaan bij wat hij voor mij persoonlijk heeft betekend — niet alleen als president of partijleider, maar als mens.
Mijn eerste ontmoeting met hem was eenvoudig, bijna alledaags. Geen groot moment, geen formele setting. Maar juist daarin lag zijn kracht. Hij nam de tijd, stelde vragen en luisterde oprecht. Niet om te oordelen, maar om te begrijpen wie ik was. Dat maakte indruk.
Wat mij het meest is bijgebleven, is dat hij nooit druk uitoefende. Hij gaf ruimte. Ruimte om na te denken, om te groeien, om zelf keuzes te maken. En tegelijkertijd gaf hij vertrouwen — vaak nog voordat je zelf volledig in jezelf geloofde.
Dankzij dat vertrouwen kreeg ik de kans om te dienen. Eerst als districtscommissaris, later als directeur. Niet omdat het vanzelfsprekend was, maar omdat hij mensen kansen gaf en geloofde in potentie.
Hij leerde mij dat leiderschap niet zit in macht, maar in houding. In luisteren, in standvastigheid, en in het vermogen om mens te blijven — juist wanneer de druk het grootst is.
Ik herinner mij hoe hij omging met kritiek. Waar anderen misschien zouden verharden, koos hij ervoor om te reflecteren en beter te willen doen. Dat is iets wat ik altijd zal meenemen.
Ook in momenten van teleurstelling bleef hij kalm en hoopvol. Hij keek verder dan het moment en herinnerde mij eraan dat dienstbaarheid aan de samenleving altijd centraal moet staan — ongeacht de omstandigheden.
Wat ik van hem heb geleerd, gaat verder dan politiek. Het zijn levenslessen over geduld, over vertrouwen, over het openstellen van je hart — ook wanneer dat niet gemakkelijk is.
Voor mij is één ding zeker: mensen sterven, maar wat zij achterlaten in anderen blijft bestaan.
En dat is precies wat hij heeft gedaan.
Zijn invloed leeft voort in de keuzes die wij maken, in de manier waarop wij dienen en in hoe wij omgaan met anderen.
Rust in vrede, Excellentie
Uw lessen en alle mooie momenten draag ik met mij mee.
— Suraksha Hirasingh