Mijn Guru Chan, het begon met uw woorden: “Jij moet macht en verhoudingen leren begrijpen”. Nadat ik de opmerking had begrepen volgde een vraag: “Wilt u me guru zijn in de politiek.” Na uw lange diepe blik (soms strenge 😉) volgde een antwoord waaruit ik zelf moest begrijpen, dat u “JA” zei.
Negen jaar verder aan uw zijde, is het nog steeds niet te bevatten dat u er niet meer bent.
Precies een jaar geleden stond ik op uw 66ste verjaardag voor u om u toe te spreken. Ik herinner me uw energie die dag nog zo goed; u was niet bezig met rusten, maar met ‘teruggeven’ aan het volk via o.a. een nieuwe trimbaan en het voedselprogramma.
Road 66 zei u nog cryptisch tegen ons.
Maar mijn mooiste herinnering gaat een paar jaar verder terug, naar mijn eigen verjaardag. Dat u daar de tijd nam om te spreken en met zoveel warmte, waardering uitsprak over mijn kleine bijdrage aan de partij en het land…... dat moment zal ik nooit vergeten.
Het typeerde u: u maakte niemand groot, maar toonde uw waardering op uw eigen manier.
In de negen jaar dat ik met u mocht meelopen, heb ik mogen leren van de lessen uit uw hele reis en van dichtbij gezien hoe u dat steeds weer toepaste. Van de jonge man die in Apeldoorn op de politieacademie leerde wat rechtvaardigheid was, tot de onbevreesde ‘Sheriff’ die de drugsmaffia aanpakte.
U groeide uit van politiecommissaris naar minister, en uiteindelijk tot onze president en de leider die Suriname door de moeilijkste economische crisis uit onze geschiedenis loodste.
U led by example; Toen u in Sanskriet reciteerde bij uw beëdiging of de zegen zocht van christelijke leiders en met gepaste broederschap een moskee bezocht, u liet zien dat onze verschillen juist de verbinding vormen die ons land sterk maakt.
Wat me altijd zal bijblijven, is het enorme contrast in uw werk. Ik zag u op de grootste wereldpodia bij de VN praten met wereldleiders over klimaatverandering en vrede.
Maar zodra u weer thuis was, was u met precies dezelfde inzet bezig voor de ‘kleine man’. Of het nu ging om een probleem met huisvesting of simpelweg om iemand die een bordje eten te kort kwam; u rustte niet voordat u een oplossing had gevonden.
U vergat nooit iemand, mede dankzij het legendarische geheugen van u.
Ik zal eerlijk zijn: er waren harde momenten waarop ik u zelf niet begreep. Momenten waarop de weg die u koos zo zwaar leek dat ik twijfelde. Ik zag ook hoe tegenstanders zich tegen u verenigden en hoe mensen in het land u soms niet begrepen. Maar u gaf nooit op. Juist op die momenten deed u iets wat bijna niemand kan: u zocht de dialoog op. U bleef bruggen bouwen, zelfs met degenen die probeerden die bruggen af te branden.
Op de momenten dat ik nog niet wist waar we precies naartoe gingen, gaf het diepe vertrouwen in u mij de hoop die ik nodig had. U straalde een rust uit, een vastberadenheid, die maakte dat ik wist: met Chan aan het roer komt het goed.
U heeft werkelijk alles gegeven: uw privéleven, uw tijd, uw rust en uw trots. Alles voor uw liefde voor Suriname en de eenheid van ons volk.
U zag mijn kracht voordat ik die zelf zag en u daagde me uit om te groeien. Pres, Voorie, bedankt voor alles. Bedankt dat u er was voor de wereld, voor Suriname, maar bovenal bedankt dat u er was voor mij.
Rust zacht U heeft uw strijd gestreden en Suriname een stuk mooier achtergelaten.
Moge God U Ziel zegenen. Waka bun
Negen jaar verder aan uw zijde, is het nog steeds niet te bevatten dat u er niet meer bent.
Precies een jaar geleden stond ik op uw 66ste verjaardag voor u om u toe te spreken. Ik herinner me uw energie die dag nog zo goed; u was niet bezig met rusten, maar met ‘teruggeven’ aan het volk via o.a. een nieuwe trimbaan en het voedselprogramma.
Road 66 zei u nog cryptisch tegen ons.
Maar mijn mooiste herinnering gaat een paar jaar verder terug, naar mijn eigen verjaardag. Dat u daar de tijd nam om te spreken en met zoveel warmte, waardering uitsprak over mijn kleine bijdrage aan de partij en het land…... dat moment zal ik nooit vergeten.
Het typeerde u: u maakte niemand groot, maar toonde uw waardering op uw eigen manier.
In de negen jaar dat ik met u mocht meelopen, heb ik mogen leren van de lessen uit uw hele reis en van dichtbij gezien hoe u dat steeds weer toepaste. Van de jonge man die in Apeldoorn op de politieacademie leerde wat rechtvaardigheid was, tot de onbevreesde ‘Sheriff’ die de drugsmaffia aanpakte.
U groeide uit van politiecommissaris naar minister, en uiteindelijk tot onze president en de leider die Suriname door de moeilijkste economische crisis uit onze geschiedenis loodste.
U led by example; Toen u in Sanskriet reciteerde bij uw beëdiging of de zegen zocht van christelijke leiders en met gepaste broederschap een moskee bezocht, u liet zien dat onze verschillen juist de verbinding vormen die ons land sterk maakt.
Wat me altijd zal bijblijven, is het enorme contrast in uw werk. Ik zag u op de grootste wereldpodia bij de VN praten met wereldleiders over klimaatverandering en vrede.
Maar zodra u weer thuis was, was u met precies dezelfde inzet bezig voor de ‘kleine man’. Of het nu ging om een probleem met huisvesting of simpelweg om iemand die een bordje eten te kort kwam; u rustte niet voordat u een oplossing had gevonden.
U vergat nooit iemand, mede dankzij het legendarische geheugen van u.
Ik zal eerlijk zijn: er waren harde momenten waarop ik u zelf niet begreep. Momenten waarop de weg die u koos zo zwaar leek dat ik twijfelde. Ik zag ook hoe tegenstanders zich tegen u verenigden en hoe mensen in het land u soms niet begrepen. Maar u gaf nooit op. Juist op die momenten deed u iets wat bijna niemand kan: u zocht de dialoog op. U bleef bruggen bouwen, zelfs met degenen die probeerden die bruggen af te branden.
Op de momenten dat ik nog niet wist waar we precies naartoe gingen, gaf het diepe vertrouwen in u mij de hoop die ik nodig had. U straalde een rust uit, een vastberadenheid, die maakte dat ik wist: met Chan aan het roer komt het goed.
U heeft werkelijk alles gegeven: uw privéleven, uw tijd, uw rust en uw trots. Alles voor uw liefde voor Suriname en de eenheid van ons volk.
U zag mijn kracht voordat ik die zelf zag en u daagde me uit om te groeien. Pres, Voorie, bedankt voor alles. Bedankt dat u er was voor de wereld, voor Suriname, maar bovenal bedankt dat u er was voor mij.
Rust zacht U heeft uw strijd gestreden en Suriname een stuk mooier achtergelaten.
Moge God U Ziel zegenen. Waka bun